1
1
2
2
3
3
4
4
5
5

U podłoża asystolii leżą

W przypadku gdy u podłoża asystolii leżą zaburzenia czynności węzła zatoko- wo-przedsionkowego, skuteczna może okazać się atropina. Podaje się ją dożylnie w dawce 1 mg lub dotchawiczo 1-2 mg rozpuszczone w 10 ml izotonicznego roztworu chlorku sodowego. Lek można powtarzać co 5 min do łącznej dawki 0,04 mg/kg mc.

Należy jednak podkreślić, że najskuteczniejszą metodą jest jak najwcześniejsze zastosowanie stymulacji zewnętrznej lub wewnątrzsercowej.

CHOROBY ŻYŁ

Zagadnieniem tym zajmują się podręczniki chirurgii. Dlatego ograniczono się tylko do omówienia leczenia zakrzepowego zapalenia żył.

W powierzchownym zapaleniu żył wystarcza zwykle unieruchomienie chorej kończyny (nie dłużej jednak niż na 7-10 dni), stosowanie okładów prze-ciwzapalnych oraz podawanie leków przeciwbólowych i przeciwzapalnych. Z nich najkorzystniejsze działanie w zapaleniu żył wydaje się mieć fenylbu- tazon (Butapirazol). Można podawać go doustnie (200 mg 3 razy dziennie), doodbytniczo (250 mg 1-2 razy dziennie) lub domięśniowo (600 mg raz dziennie) przez kilka dni, kontrolując leukocytozę. Przeciwwskazaniem do stosowania tego leku jest czynna choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, niewydolność krążenia, uszkodzenie wątroby i nerek, skaza krwotoczna, leuko- penia.

Uzasadnione przesłankami teoretycznymi

Wyniki leczenia fibrynolitycznego i długotrwałego podawania leków przeciw- zakrzepowych są w przewlekłym niedokrwieniu kończyn niepewne. To samo odnosi się do leków hamujących zlepność i agregację płytek krwi, chociaż być może mogą one być przydatne w profilaktyce zatorów miażdżycowych. Stosowa-nie dotętnicze prostacykliny, mimo zachęcających początkowych wyników, ze względu na krótkotrwałość jej działania nie wydaje się mieć przyszłości w leczeniu przewlekłego niedokrwienia kończyn.

Ze względu na spostrzegane w chorobie zakrzepy

Ze względu na spostrzegane w chorobie zakrzepy przyścienne w jamach serca i powikłania zatorowo-zakrzepowe, zalecane jest stosowanie doustnych anty- koagulantów i leków antyagregacyjnych. W niektórych przypadkach leczenie to nie przynosi spodziewanych wyników i nie zapobiega chorobie zakrzepowo-za- torowej. Ponieważ heparyna ma właściwości wiązania najbardziej toksycznego białka, jakim jest ECP, wiązano duże nadzieje z jej korzystnymi skutkami terapeutycznymi. Okazało się jednak, że skuteczne stężenie heparyny hamujące ECP in vitro jest bardzo duże i praktycznie nie do osiągnięcia in vivo.

SPECJALISTYCZNE POSTĘPOWANIE RESUSCYTACYJNE

SPECJALISTYCZNE POSTĘPOWANIE RESUSCYTACYJNE, NIEZALEŻNE OD MECHANIZMU ZATRZYMANIA KRĄŻENIA. Podstawowe czynności resuscytacyjne zapewniają jedynie czasowe zaopatrywanie tkanek chorego w tlen po nagłym zatrzymaniu krążenia. W większości przypadków w pełni skuteczna pomoc jest możliwa po zastosowaniu specjalistycznego postępowania resuscytacyjnego. Zmierza ono do przywrócenia spontanicznego krążenia i oddychania, zniesienia istniejącej hipoksji i kwasicy tkankowej.