Lekarz

Powyższe postępowanie,

Stwierdzenie powyższych ujemnych skutków podawania wodorowęglanów ograniczyło ich zastosowanie w czasie resuscytacji. Teoretycznie powinno się je podawać po określeniu równowagi kwasowo-zasadowej lub w przypadku cho-rych, u których kwasica metaboliczna lub hiperkalemia występowały przed nagłym zatrzymaniem krążenia. Praktycznie wodorowęglany w czasie resuscytacji są podawane empirycznie. Pierwsza dawka wynosi 1 mmol/kg mc., a następnie, szczególnie w przypadku podejrzenia kwasicy metabolicznej, co 10-15 min można podać 0,5 mmol/kg mc. Pierwszą dawkę chory powinien otrzymać po wdrożeniu w pełni skutecznych podstawowych czynności resuscytacyjnych, a szczególnie wentylacji płuc. U pacjentów z chorobami serca (zwłaszcza w niewydolności krążenia) można rozważyć podanie trisaminolu (Trometamol, THAM) w takiej dawce, jak wodorowęglanu sodowego. Zaletami tego leku są: brak sodu w cząsteczce oraz brak powstawania dwutlenku węgla w czasie neutralizacji jonu wodorowego. Wadą tego preparatu jest konieczność stosowania roztworu 0,3 mol/l, co powoduje konieczność podawania dużej objętości płynu. Przy wynaczynieniu trisaminol powoduje stan zapalny tkanek. Podawanie tego leku powinno być ograniczone do chorych z oddechem kontrolowanym, ponieważ szybko przenika on do komórki, może wywołać zasadowicę w neuronach ośrodka oddechowego i spowodować bezdech.

LECZENIE ZABURZEŃ NIEDOKRWIENNYCH

Leczenie zaburzeń niedokrwiennych mózgu obejmuje 3 główne kierunki: leczenie choroby podstawowej, poprawienie przepływu krwi i leczenie neuroprotekcyjne. Podstawową zasadą tej terapii powinno być jej podjęcie przed upływem 3 h od początku pojawienia się objawów niedokrwienia.

LECZENIE CHOROBY PODSTAWOWEJ Najczęstszą przyczyną zaburzeń krążenia mózgowego jest miażdżyca. Do chwili obecnej nie ma skutecznej terapii tej choroby. Postępowanie lecznicze nakierowane jest więc na zwalczanie czynników ryzyka: hiperlipidemii, nadciśnienia tętniczego, cukrzycy, otyłości oraz palenia papierosów.

Gdy podejrzewa się lub rozpoznaje zawał mózgu

Chorobą prowadzącą do uszkodzenia naczyń, a przez to do zaburzeń krąże-niowych mózgu, jest nadciśnienie tętnicze. W ostrych zaburzeniach krążenia mózgowego jest ono dość często objawem kompensacyjnym i jego zmniejszenie może spowodować pogorszenie przepływu mózgowego i powiększenie niedo-krwienia.

Gdy podejrzewa się lub rozpoznaje zawał mózgu, podaje się leki obniżające ciśnienie krwi wówczas, gdy ciśnienie rozkurczowe przekracza 17,3 kPa (130 mm Hg). Przy wartościach 14,7-17,3 kPa (110-130 mm Hg) leki obniżające ciśnienie krwi stosuje się wówczas, gdy w ciągu 3 h nie nastąpi samoistny jego spadek. Należy unikać leków zbyt gwałtownie obniżających ciśnienie krwi. Stosuje się aminofilinę w dawce 250 mg dożylnie 2 razy dziennie, furosemid 20 mg dożylnie 1-2 razy dziennie lub lek P-adrenolityczny 20 mg doustnie 2-3 razy dziennie. Przy braku poprawy podaje się nitroprusydek sodu (Niprus) dożylnie w dawce 50 mg w 500 ml 5% roztworu glukozy z prędkością 1-2 ml/min, starając się nie obniżyć ciśnienia skurczowego poniżej wartości 21,3 kPa (160 mm Hg). Obniżanie ciśnienia tętniczego musi być bardzo ostrożne wówczas, gdy istnieją dowody na zwężenie naczyń zewnątrz- lub wewnątrzczaszkowych.

Leki hamujące agregację płytek krwi

Leki hamujące agregację płytek krwi. Przyczyną ogniskowego niedokrwienia mózgu mogą być zatory złożone z agregatów płytek krwi i fibryny, uwolnione z naczyniowych ognisk miażdżycowych.

Leki hamujące agregację płytek krwi w uszkodzonej ścianie naczynia mogą więc zapobiec ich powstawaniu. Zatory zawierają jednak, oprócz płytek krwi, kryształy cholesterolu i inne fragmenty blaszki miażdżycowej, a w przypadku wytworzenia się skrzepliny również fibrynę i krwinki czerwone i w tych przypadkach leczenie hamujące skupianie się płytek krwi jest nieskuteczne. Działanie agregacyjne wykazują:

PRZEWLEKŁE NIEDOKRWIENIE KOŃCZYN

Najczęstszą przyczyną niedokrwienia kończyn jest miażdżyca tętnic (w koń-czynach dolnych w ok. 95%). Znacznie rzadziej jest ono wynikiem zakrzepo- wo-zarostowego zapalenia tętnic, choroby lub zespołu Raynauda, a wyjątkowo rzadko innych chorób.

Leczenie przewlekłego niedokrwienia kończyn sprowadza się do następujących zasad: 1) zapobiegania postępowi niedokrwienia, 2) dążenia do poprawy krążenia w obszarze upośledzonego dopływu krwi i 3) leczenia powikłań.