Lekarz

Jedynie w chorobach naczyń

Jedynie w chorobach naczyń, w których czynnikiem etiologicznym jest skurcz tętnic (choroba Raynauda, akrocyjanoza, livedo reticularis), w pełni uzasadnione jest podawanie leków rozszerzających naczynia. Najczęściej stosuje się obecnie leki należące do grupy antagonistów wapnia, głównie nifedypinę (w dawce 10-20 mg

– 3 razy dziennie) i diltiazem (w dawce 60-90 mg 3 razy dziennie). Ostatnio zachęcające wyniki uzyskano podawaniem nowych pochodnych nifedypiny, charakteryzujących się większą wybiórczością w stosunku do naczyń obwodowych (nikardypina, nisoldypina, felodypina, isradypina).

POSTĘPOWANIE FARMAKOLOGICZNE U CHORYCH PO SKUTECZNEJ RESUSCYTACJI

Powinno być ono prowadzone w oddziale intensywnej opieki, przy zapewnieniu przede wszystkim monitorowania elektrokardiogramu, a u części chorych również niektórych parametrów hemodynamicznych (ośrodkowego ciśnienia żylnego, ciśnienia w tętnicy płucnej, objętości wyrzutowej serca, krwawego pomiaru ciśnienia tętniczego), oddechowych (pulsoksymetria, gazometria krwi tętniczej, kapnografia). Uzyskane w ten sposób dane, wraz z oceną kliniczną, stanowią podstawę do wdrożenia odpowiedniego postępowania, które ma na celu utrzyma-nie prawidłowego transportu tlenu do tkanek oraz zapobieganie ponownemu zatrzymaniu krążenia. Najważniejszą częścią tego postępowania jest resuscytacja mózgu, która jest ukierunkowana na powrót maksymalnej sprawności ośrod-kowego układu nerwowego.

Alternatywą leczenia chirurgicznego jest

Alternatywą leczenia chirurgicznego jest przezskórną angioplastyka z użyciem cewników balonowych. Najczęściej jest ona stosowana u chorych ze zmianami miażdżycowymi w tętnicach biodrowych. Gorsze wyniki daje przy zmianach w tętnicach udowych, podkolanowych czy piszczelowych. Metodą tą trwalszą poprawę uzyskuje się jedynie u ok. 50% leczonych chorych, gdyż często dochodzi do nawrotu zmian zarostowych w obrębie tętnicy poddanej zabiegowi. Aby poprawić skuteczność przezskórnej angioplastyki, próbuje się stosować technikę laserową i aterektomię.

Inhibitory i antagoniści kwasu glutaminowego

Inhibitory i antagoniści kwasu glutaminowego. Kwas glutaminowy aktywuje – 3 typy receptorów jonotropowych, dla których wybiórczymi agonistami są: kwas N-metylo-D-asparaginowy (NMDA), kwas a-amino-3-hydroksy-5-metylo-4-izo- ksazolopropionowy (AMPA) i kwas kainowy. Przy aktywacji tych receptorów, zwłaszcza NMDA, dochodzi do przechodzenia jonów wapniowych do wnętrza komórki, co w warunkach niedokrwienia jest zwielokrotnione.

Zapalenie żył głębokich

Zapalenie żył głębokich, poza wspomnianym wyżej postępowaniem, wymaga włączenia leczenia przeciwzakrzepowego (Część I, rozdz. 9), chyba że jest ono przeciwwskazane. Ma ono również ważne znaczenie w zapobieganiu powikłaniom zapalenia żył głębokich zatorem tętnicy płucnej. Stosuje się heparynę w dawce 75-100 mg co 6 h przez ok. tydzień. W wielu ośrodkach stosuje się następnie doustne leczenie lekami przeciwzakrzepowymi przez kilka miesięcy. Leczenie fibrynolityczne nie daje lepszych wyników od leczenia przeciwzakrzepowego, a ze względu na dużą częstość objawów niepożądanych i znaczny koszt leczenia nie poleca się go do rutynowego stosowania.