Lekarz

Wartość tego leczenia

Ten typ leczenia jest wskazany u osób z hematokrytem powyżej 48%. Zalecana jest hemodilucja hiperwolemiczna. Podaje się dekstran małocząsteczkowy dożylnie 500 ml 2 razy dziennie lub 250 ml 10% hydroksyetyloskrobii (HES). Przeciwwskazaniem do tego leczenia jest niewydolność krążenia i zaburzenia krzepliwości krwi.

Wartość tego leczenia jest obecnie podważana przez wyniki niektórych badań. Leczenie przeciwobrzękowe. Obrzęk towarzyszy każdemu świeżemu zawałowi mózgu. Zwiększający się ucisk tkanek w rejonie obrzęku prowadzi do zmniejszenia ciśnienia perfuzyjnego we włośniczkach i w ten sposób do pogorszenia przepływu krwi w uszkodzonym obszarze. Procesy te mogą mieć charakter miejscowy i przebiegać bez objawów wzmożonego ciśnienia wewnątrzczaszkowego. Obrzęk mózgu u 20% chorych jest przyczyną stopniowego pogarszania się stanu neurologicznego. Leczenie przeciwobrzękowe polega na podawaniu substancji hiperos- molarnych oraz leków moczopędnych. Działanie steroidów w udarze niedokrwiennym ocenia się obecnie negatywnie.

Leczenie przewlekłych zaburzeń niedokrwiennych

Leczenie przewlekłych zaburzeń niedokrwiennych krążenia mózgowego. Postępo-wanie lecznicze powinno uwzględnić, podobnie jak w zaburzeniach ostrych, przyczynę choroby. Gdy u podłoża objawów leży miażdżyca, wówczas należy zalecać utrzymanie aktywności w codziennym życiu, z zaplanowanymi i realizowanymi zajęciami, obejmującymi również spacer oraz urozmaiconą i odżywczę dietę.

Znaczenie leczenia chirurgicznego w zatorze tętnicy płucnej

Znaczenie leczenia chirurgicznego w zatorze tętnicy płucnej (embolektomia) jest trudne do ustalenia. Bardzo duże ryzyko zabiegu (ok. 50%) wynika częściowo z niewłaściwego rozpoznania, a częściowo jest związane z bardzo ciężkim stanem chorego (głęboki wstrząs). Obecnie przyjmuje się, że embolektomia jest wskazana przy obecności wstrząsu opornego na leczenie farmakologiczne, szczególnie u chorego z obustronnym zatorem. W tych przypadkach należy ją uważać za zabieg ratujący życie. Jeśli zator tętnicy płucnej przebiega bez objawów wstrząsu, to embolektomia nie jest wskazana nawet w przypadku masywnego zatoru.

W dysplazji włóknisto-mięśniowej

W dysplazji włóknisto-mięśniowej wprowadza się początkowo leczenie przeciw- agregacyjne lub przeciwkrzepliwe, a w dalszej fazie choroby – leczenie chirurgiczne naczyń (resekcję zmienionego odcinka, pomostowanie naczyń, nacięcie zwłóknienia przydanki).

Hiperhomocystenemię leczy się kwasem foliowym, biotyną oraz witaminą BI2. W zapaleniu zakrzepowym zatok żylnych opony twardej i żył kory mózgu stosuje się antybiotyki, dekstran małocząsteczkowy oraz leki przeciwkrzepliwe.

OSTRE NIEDOKRWiENIE KOŃCZYN

Przyczyną wystąpienia objawów ostrego niedokrwienia kończyn jest zaczopowa- nie światła tętnicy przez zator lub zakrzep.

Jeśli zaczopowane naczynie jest odpowiednio duże, objawy niedokrwienia są ciężkie, a nie doszło jeszcze do nieodwracalnych zmian niedokrwiennych, to postępowaniem z wyboru jest leczenie chirurgiczne (embolektomia, trombendar- terektomia lub zespolenie omijające), ale tylko wówczas, gdy stan chorego zezwala na jego przeprowadzenie. Niestety, duża część chorych z ostrym niedokrwieniem kończyn to ciężko chorzy na serce i ryzyko wykonania embolektomii nawet w miejscowym znieczuleniu jest u nich duże.