Lekarz

Nie udowodniono w przekonujący sposób korzystnego działania

Jest coraz więcej dowodów na to, że małe dawki heparyny (50 mg podawane podskórnie co 8-12 h) są w stanie zapobiec zakrzepom żylnym u większości operowanych chorych bez obawy wystąpienia większych krwawień. Długotrwałe leczenie doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi również jest stosowane w zapo-bieganiu zakrzepom żylnym. Ostatnio zwraca się uwagę na korzystne działanie w tym względzie leków hamujących zlepność i agregację płytek krwi. Zachęcające są również wyniki stymulacji elektrycznej kończyn, stosowanej w tym celu w czasie zabiegów chirurgicznych.

Fosfolipazy uwalniane przez wapń hydrolizują

Fosfolipazy uwalniane przez wapń hydrolizują fosfolipidy błony komórkowej, powodując powstanie wolnych kwasów tłuszczowych, a te przyczyniają się do peroksydacji innych lipidów błonowych przez wolne rodniki.

Zwiększenie stężenia wapnia wewnątrzkomórkowego uaktywnia różne zależne od wapnia enzymy. W ciągu kilku minut od niedokrwienia występuje aktywacja wtórnych enzymów efektorowych oraz wtórnych korespondujących regulatorów, w wyniku czego dochodzi do rozkładu białek błony oraz cytoskeletonu. Utrata strukturalnej, a więc funkcjonalnej, całości błony komórkowej powoduje utratę bariery osmotycznej, stwarzając poważny problem w utrzymaniu homeostazy. Równocześnie dochodzi do przytłumienia, a następnie zahamowania biosyntezy białek. Przypuszcza się, że poniedokrwienna supresja syntezy białek występuje wskutek zakłócenia transportu aminokwasów przez zmienioną błonę plazmatyczną, nieprawidłową ekspresję genu, uszkodzenie DNA oraz dysagrega- cję rybosomów. Inną przyczyną może być niedobór adenozynotrójfosforanu (ATP), który zużywany jest przede wszystkim do przywrócenia funkcji pomp jonowych.

Równocześnie przepływ krwi

Równocześnie przepływ krwi w rejonie niedokrwienia może się zwiększyć, co określa się jako odwrócony zespół podkradania. Wartość pC02 nie powinna spaść poniżej 32 mm Hg, aby w zdrowych tkankach nie wywołać łupoksji.

Barbiturany w doświadczeniach na zwierzętach zmniejszają stężenie wolnych kwasów tłuszczowych i neutralizują wolne rodniki. Ich działanie przeciwob- rzękowe w udarze niedokrwiennym mózgu jest obecnie negowane.

LECZENIE KARDIOMIOPATII RESTRYKCYJNEJ

Istotą choroby, którą określa się mianem pierwotnej kardiomiopatii restrykcyjnej, jest obliteracja komór serca, szczególnie okolicy koniuszka i drogi napływu przez grubą tkankę włóknistą. Grubość wsierdzia dochodzi nawet do 6 mm. Prowadzi to do znacznego upośledzenia podatności rozkurczowej komór i w następstwie do utrudnienia ich napełniania. Wciągnięcie nici ścięgnistych w obszar zwłókniałego wsierdzia powoduje niedomykalność zastawek przedsionkowo-komorowych.

LECZENIE KRWOTOKU PODPAJĘCZYNÓWKOWEGO

Po ustaleniu diagnozy krwotoku podpajęczynówkowego określa się stan kliniczny chorego w skali zaproponowanej przez Botterella i wsp. w 1956 r. i zmodyfikowa-nej przez Hunta i Hessa w 1968 r. (tab. 10.3). Chorych, których stan kliniczny odpowiada według skali Botterella I lub II stopniowi, kieruje się możliwie jak najszybciej, najlepiej w ciągu 24-48 h, do ośrodka, w którym po wykonaniu angiografii i wykryciu tętniaka mogliby zostać poddani zabiegowi chirurgicznemu. U pozostałych chorych leczenie chirurgiczne odracza się do czasu uzyskania poprawy, która umożliwiłaby zaliczenie ich do pierwszych dwóch grup. Przed zabiegiem oraz u chorych, u których leczenie chirurgiczne odroczono, prowadzi się leczenie zachowawcze, którego celem jest zapobieganie ponownemu krwawie-niu, zwalczanie obrzęku, leczenie powikłań niedokrwiennych, przeciwdziałanie skurczowi naczyń.