1
1
2
2
3
3
4
4
5
5

PROFILAKTYKA

LABORATORYJNE. Wzrost poziomu mocznika we krwi, hemoglobiny, hematokrytu, białek osocza. Wysoki ciężar właściwy moczu ze zmniejszeniem objętości. Podwyższona osmolalność osocza powyżej 300 mosm/kg.

LECZENIE. Straty wyższe od normalnych powinny być uzupełniane w ilościach równoważnych, plus dzienne zapotrzebowanie. W niektórych przypadkach (np. przetok jelitowych) konieczne jest czasami podanie nawet 6 1 płynów dziennie.

Konserwowanie krwi

-2) kobiet z Rh minus w wieku rozrodczym, 3) matek dzieci z chorobą hemolityczną, 4) dzieci z chorobą hemolityczną. Przy przetaczaniu bez żadnych badań wstępnych niezgodność w grupach AB0 występuje tylko w jednym na trzy przypadki48.

Konserwowanie krwi kwaśnym roztworem cytrynianu w glukozie (ACD) powoduje zmniejszenie zawartości 2,3-dwufosfoglicerynianu, a po 14 dniach jego całkowite zniknięcie43, co powoduje przesunięcie krzywej dysocjacji oksyhemoglobiny w lewo. Przetoczenie krwi może powodować alkalozę na skutek metabolizowania cytrynianu. Krew konserwowana glukozą z cytrynianem i fosforanem zachowuje 2,3-DPG, ale może zwiększać agregację płytek50. Zamrażanie jest najlepszą metodą przechowywania krwi51.

Leki stosowane we wstrząsie:

LEKI CIŚNIENIOWE (presyjne). Leki adrenergiczne podawane dożylnie, zwykle w ciągłej kroplówce, odgrywają niewielką rolę w leczeniu wstrząsu. Wszystkie one zmniejszają przepływ krwi przez korę i rdzeń nerek. Wyjątek stanowi noradrenalina zmniejszająca przepływ tylko przez korę89. Doraźnie można podać dożylnie pojedynczą dawkę 1 mg metaraminolu.

Nieczynne hormonalnie nowotwory trzustki

U dzieci występują rzadko. Do łagodnych należy torbielakogruczolak cystadenoma. Opisywano również guzy pochodzenia naczyniowego: haemangioendothelioma. Do

złośliwych, które występują częściej niż łagodne, należy gruczolakorak oraz rak pochodzący z komórek wysp trzustkowych (islet celi carcinoma). Rzadziej spotykany jest torbielakogruczolakorak i mięsalc. Wyodrębniono dziecięcą postać raka trzustki (pancreatoblastoma) dającego lepsze rokowanie w porównaniu z rakiem występującym u dorosłych (29).

Dziedziczna pęcherzyca urazowa

Dziedziczna pęcherzyca urazowa (epidermolysis bullosa)102. Opisana po raz pierwszy w r. 187 9163. Jest to rzadka choroba dziedziczna, opisana także przez Koebnera w r. 1886, charakteryzująca się tworzeniem się pęcherzyków i pęcherzy w odpowiedzi na uraz. Postać prosta dotyczy tylko skóry, nie powoduje zbliznowaceń i nie ma większego znaczenia dla anestezjologa. Postać dystroficzna dotyczy skóry i błon śluzowych. W przebiegu gojenia powstaje tkanka bliznowata i nierzadkie są wtórne infekcje. Ponieważ pęcherzyca urazowa może wystąpić u chorych z nierozpoznaną porfirią, lepiej jest unikać podawania barbituranów104. Chorzy są często leczeni sterydami.