1
1
2
2
3
3
4
4
5
5

Uzasadnione przesłankami teoretycznymi

Wyniki leczenia fibrynolitycznego i długotrwałego podawania leków przeciw- zakrzepowych są w przewlekłym niedokrwieniu kończyn niepewne. To samo odnosi się do leków hamujących zlepność i agregację płytek krwi, chociaż być może mogą one być przydatne w profilaktyce zatorów miażdżycowych. Stosowa-nie dotętnicze prostacykliny, mimo zachęcających początkowych wyników, ze względu na krótkotrwałość jej działania nie wydaje się mieć przyszłości w leczeniu przewlekłego niedokrwienia kończyn.

Ze względu na spostrzegane w chorobie zakrzepy

Ze względu na spostrzegane w chorobie zakrzepy przyścienne w jamach serca i powikłania zatorowo-zakrzepowe, zalecane jest stosowanie doustnych anty- koagulantów i leków antyagregacyjnych. W niektórych przypadkach leczenie to nie przynosi spodziewanych wyników i nie zapobiega chorobie zakrzepowo-za- torowej. Ponieważ heparyna ma właściwości wiązania najbardziej toksycznego białka, jakim jest ECP, wiązano duże nadzieje z jej korzystnymi skutkami terapeutycznymi. Okazało się jednak, że skuteczne stężenie heparyny hamujące ECP in vitro jest bardzo duże i praktycznie nie do osiągnięcia in vivo.

SPECJALISTYCZNE POSTĘPOWANIE RESUSCYTACYJNE

SPECJALISTYCZNE POSTĘPOWANIE RESUSCYTACYJNE, NIEZALEŻNE OD MECHANIZMU ZATRZYMANIA KRĄŻENIA. Podstawowe czynności resuscytacyjne zapewniają jedynie czasowe zaopatrywanie tkanek chorego w tlen po nagłym zatrzymaniu krążenia. W większości przypadków w pełni skuteczna pomoc jest możliwa po zastosowaniu specjalistycznego postępowania resuscytacyjnego. Zmierza ono do przywrócenia spontanicznego krążenia i oddychania, zniesienia istniejącej hipoksji i kwasicy tkankowej.

Jedynie w chorobach naczyń

Jedynie w chorobach naczyń, w których czynnikiem etiologicznym jest skurcz tętnic (choroba Raynauda, akrocyjanoza, livedo reticularis), w pełni uzasadnione jest podawanie leków rozszerzających naczynia. Najczęściej stosuje się obecnie leki należące do grupy antagonistów wapnia, głównie nifedypinę (w dawce 10-20 mg

– 3 razy dziennie) i diltiazem (w dawce 60-90 mg 3 razy dziennie). Ostatnio zachęcające wyniki uzyskano podawaniem nowych pochodnych nifedypiny, charakteryzujących się większą wybiórczością w stosunku do naczyń obwodowych (nikardypina, nisoldypina, felodypina, isradypina).

POSTĘPOWANIE FARMAKOLOGICZNE U CHORYCH PO SKUTECZNEJ RESUSCYTACJI

Powinno być ono prowadzone w oddziale intensywnej opieki, przy zapewnieniu przede wszystkim monitorowania elektrokardiogramu, a u części chorych również niektórych parametrów hemodynamicznych (ośrodkowego ciśnienia żylnego, ciśnienia w tętnicy płucnej, objętości wyrzutowej serca, krwawego pomiaru ciśnienia tętniczego), oddechowych (pulsoksymetria, gazometria krwi tętniczej, kapnografia). Uzyskane w ten sposób dane, wraz z oceną kliniczną, stanowią podstawę do wdrożenia odpowiedniego postępowania, które ma na celu utrzyma-nie prawidłowego transportu tlenu do tkanek oraz zapobieganie ponownemu zatrzymaniu krążenia. Najważniejszą częścią tego postępowania jest resuscytacja mózgu, która jest ukierunkowana na powrót maksymalnej sprawności ośrod-kowego układu nerwowego.