1
1
2
2
3
3
4
4
5
5

REAKCJE HEMOLITYCZNE:

a. Sródnaczyniowe. Zależne od transfuzji niezgodnej grupowo. Występuje niszczenie erytrocytów dawcy przez swoiste przeciwciała w krążeniu biorcy (głównie anty-A, anty-B i anty-D w układzie Rhesus). Niezgodność w grupach głównych daje gwałtowniejszą reakcję niż niezgodność czynnika Rh. Anestezja maskuje objawy niezgodności. Po podłączeniu każdej nowej butelki krwi należy przez pierwsze 15 minut badać tętno i ciśnienie tętnicze co 5 minut. Przetaczanie należy przerwać, jeśli wystąpi (bez innej uchwytnej przyczyny) spadek ciśnienia tętniczego, przyspieszenie tętna lub sinica.

W badaniu morfologicznym krwi

wląt tkanka tłuszczowa rozmieszczona jest bardziej równomiernie, zajmując również kończyny. Twarz o dużych, wypełnionych policzkach i wąskich szparach powiekowych, pokrywa ciemnoróżowa skóra, usta przybierają postać przypominającą rybi pyszczek. Często do powyższych objawów dołączają się objawy maskulinizacji zależne od nadmiaru androgenów: nadmierne owłosienie skóry twarzy i tułowia (hirsutyzm), wzgórka łonowego, lojotok skóry oraz trądzik. U chłopców może wystąpić makrogenitosomia (powiększenie prącia przy małych jądrach), owłosienie okolicy łonowej i pach, wzmożona pigmentaeja skóry moszny i zgrubienie głosu. U dziewczynek, oprócz owłosienia okolicy pach i łona, obserwuje się cechy maskulinizacji zewnętrznych narządów płciowych (przerost łechtaczki). Wzrost tych dzieci jest obniżony, często występuje nadciśnienie, które jest bardziej stałym objawem u dzieci starszych. Chorzy ci są wrażliwi na zakażenia bakteryjne i grzybicze.

Nadczynność przysadki

Nadczynność przysadki. U dorosłych – akromegalia, u dzieci i -młodzieży – gigan- tyzm. Akromegalia. Opisana po raz pierwszy przez Saucerotte’a (1741-1812)136 w r. 1801 i przez Pierre Marie (1853-1940) w r. 1886137. Przyczyną jest eozynofilny guz przysadki, powstały już po skostnieniu nasad kości. Cechy charakterystyczne to: powolny początek, ze zmianami kostnymi w żuchwie i szczęce, powiększony język, pogrubienie błony śluzowej gardła, powiększona krtań, z wydłużonymi i grubymi strunami. Chrząstka pierścieniowata może być zwężona, co utrudnia intubację138. Dłonie stają się ło- patowate, może dojść do powstania garbu, cukrzycy i powiększenia tarczycy. Intubacja może być kłopotliwa, więc przezorny i w porę ostrzeżony anestezjolog może się do tego przygotować. Rozważyć należy możliwość intubacji na ślepo przez nos.

Leczenie powierzchownego zapalenia

-3. Można dodawać do każdego litra przetaczanego płynu 10 mg hydrokortyzonu lub 100 i. heparyny. 4. Roztwory glukozy powinny być sterylizowane przez filtrację, a nie przez wysoką temperaturę w autoklawie zapobiega to karmelizacji (reakcji Maillarda).

-5. Unika się żył kończyn dolnych (jeśli to możliwe), jak i roztworów hipertonicznych. Wystąpienie zapalenia żył może zależeć od pH podawanych płynów34. Są pacjenci, u których zmiany w żyłach występują częściej, np. w przypadkach raka nerki.

ZESTAW DO STOSOWANIA DORAŹNEGO

-7. ZESTAW DO STOSOWANIA DORAŹNEGO TYPU HEWERA . Składa się z worka Ambu, parownika Goldmana i zastawki Rubena. Umożliwia podawanie halotanu z powietrzem i z IPPV.

-8. PUSZKA FLAGGA . Skonstruowana podczas I wojny światowej. Chory oddycha ,,tam i z powrotem” przez puszkę zawierającą eter. Późniejsze ulepszenia umożliwiają zmiany stężenia pary przez doprowadzenie powietrza poprzez układ zasysający .