1
1
2
2
3
3
4
4
5
5

Alternatywą leczenia chirurgicznego jest

Alternatywą leczenia chirurgicznego jest przezskórną angioplastyka z użyciem cewników balonowych. Najczęściej jest ona stosowana u chorych ze zmianami miażdżycowymi w tętnicach biodrowych. Gorsze wyniki daje przy zmianach w tętnicach udowych, podkolanowych czy piszczelowych. Metodą tą trwalszą poprawę uzyskuje się jedynie u ok. 50% leczonych chorych, gdyż często dochodzi do nawrotu zmian zarostowych w obrębie tętnicy poddanej zabiegowi. Aby poprawić skuteczność przezskórnej angioplastyki, próbuje się stosować technikę laserową i aterektomię.

Inhibitory i antagoniści kwasu glutaminowego

Inhibitory i antagoniści kwasu glutaminowego. Kwas glutaminowy aktywuje – 3 typy receptorów jonotropowych, dla których wybiórczymi agonistami są: kwas N-metylo-D-asparaginowy (NMDA), kwas a-amino-3-hydroksy-5-metylo-4-izo- ksazolopropionowy (AMPA) i kwas kainowy. Przy aktywacji tych receptorów, zwłaszcza NMDA, dochodzi do przechodzenia jonów wapniowych do wnętrza komórki, co w warunkach niedokrwienia jest zwielokrotnione.

Zapalenie żył głębokich

Zapalenie żył głębokich, poza wspomnianym wyżej postępowaniem, wymaga włączenia leczenia przeciwzakrzepowego (Część I, rozdz. 9), chyba że jest ono przeciwwskazane. Ma ono również ważne znaczenie w zapobieganiu powikłaniom zapalenia żył głębokich zatorem tętnicy płucnej. Stosuje się heparynę w dawce 75-100 mg co 6 h przez ok. tydzień. W wielu ośrodkach stosuje się następnie doustne leczenie lekami przeciwzakrzepowymi przez kilka miesięcy. Leczenie fibrynolityczne nie daje lepszych wyników od leczenia przeciwzakrzepowego, a ze względu na dużą częstość objawów niepożądanych i znaczny koszt leczenia nie poleca się go do rutynowego stosowania.

W toczniu rumieniowatym

W toczniu rumieniowatym układowym stosuje się doustnie prednizon (Encor- ton) 60-100 mg dziennie przez 6 tygodni, po czym jeżeli uzyska się poprawę, lek stopniowo odstawia się co drugi dzień o 5 mg, aż do dawki podtrzymującej 30 mg co drugi dzień. Zaleca się również podawanie w ciągu pierwszych 2 tygodni metylprednizolonu w dawce 1,0 g dożylnie co drugi dzień, a następnie kurację prednizonową. W razie braku poprawy dodaje się cyklofosfamid (Cyclo- phosphamid, Endoxan) 100 mg/24 h p.o. lub azatioprynę (Imuran) w dawce 100 mg/24 h p.o.

W obrazie klinicznym

W obrazie klinicznym dominują objawy niewydolności krążenia, a ich nasilenie zależy od rozległości zmian obliteracyjnych w komorach. Choroba może dotyczyć obu komór lub jednej z nich. Im większa rozległość i nasilenie zmian włóknistych, tym większe ograniczenie dla napływu krwi do komór.

Postępowanie terapeutyczne w zespole hipereozynofilii i eozynofilowej chorobie serca sprowadza się do kilku zasad. Pierwszą z nich jest wykluczenie pierwotnej choroby wywołującej hipereozynofilię, a szczególnie chorób nowotworowych i pasożytniczych. Następnie sprowadza się do leczenia ciężkich powikłań choroby, szczególnie sercowo-naczyniowych jeszcze przed leczeniem mającym na celu obniżenie liczby granulocytów kwasochłonnych we krwi i zahamowaniem postępu choroby.