1
1
2
2
3
3
4
4
5
5

Znaczenie leczenia chirurgicznego w zatorze tętnicy płucnej

Znaczenie leczenia chirurgicznego w zatorze tętnicy płucnej (embolektomia) jest trudne do ustalenia. Bardzo duże ryzyko zabiegu (ok. 50%) wynika częściowo z niewłaściwego rozpoznania, a częściowo jest związane z bardzo ciężkim stanem chorego (głęboki wstrząs). Obecnie przyjmuje się, że embolektomia jest wskazana przy obecności wstrząsu opornego na leczenie farmakologiczne, szczególnie u chorego z obustronnym zatorem. W tych przypadkach należy ją uważać za zabieg ratujący życie. Jeśli zator tętnicy płucnej przebiega bez objawów wstrząsu, to embolektomia nie jest wskazana nawet w przypadku masywnego zatoru.

W dysplazji włóknisto-mięśniowej

W dysplazji włóknisto-mięśniowej wprowadza się początkowo leczenie przeciw- agregacyjne lub przeciwkrzepliwe, a w dalszej fazie choroby – leczenie chirurgiczne naczyń (resekcję zmienionego odcinka, pomostowanie naczyń, nacięcie zwłóknienia przydanki).

Hiperhomocystenemię leczy się kwasem foliowym, biotyną oraz witaminą BI2. W zapaleniu zakrzepowym zatok żylnych opony twardej i żył kory mózgu stosuje się antybiotyki, dekstran małocząsteczkowy oraz leki przeciwkrzepliwe.

OSTRE NIEDOKRWiENIE KOŃCZYN

Przyczyną wystąpienia objawów ostrego niedokrwienia kończyn jest zaczopowa- nie światła tętnicy przez zator lub zakrzep.

Jeśli zaczopowane naczynie jest odpowiednio duże, objawy niedokrwienia są ciężkie, a nie doszło jeszcze do nieodwracalnych zmian niedokrwiennych, to postępowaniem z wyboru jest leczenie chirurgiczne (embolektomia, trombendar- terektomia lub zespolenie omijające), ale tylko wówczas, gdy stan chorego zezwala na jego przeprowadzenie. Niestety, duża część chorych z ostrym niedokrwieniem kończyn to ciężko chorzy na serce i ryzyko wykonania embolektomii nawet w miejscowym znieczuleniu jest u nich duże.

ZAPOBIEGANIE POSTĘPOWI NIEDOKRWIENIA

W miażdżycy zarostowej tętnic zapobieganie polega na wyeliminowaniu czyn-ników zagrożenia: palenia tytoniu, zaburzeń gospodarki tłuszczowej, nadciśnienia tętniczego, cukrzycy, nadwagi. Znaczne i zbyt szybkie obniżenie ciśnienia tętniczego krwi może jednak spowodować zmniejszenie przepływu w obrębie chorej kończyny, nasilając dolegliwości.

LECZENIE KRWOTOCZNYCH ZABURZEŃ KRĄŻENIA MÓZGOWEGO

Udary krwotoczne stanowią ok. 20% wszystkich udarów mózgowych. Dzieli się je na krwotoki mózgowe (15%) i krwotoki podpajęczynówkowe (5%). Gdy krew przedostaje się do przestrzeni płynowych, wówczas rozpoznanie może być potwierdzone przez nakłucie lędźwiowe – w małych krwotokach wewnątrzmózgowych pewne rozpoznanie umożliwia jedynie tomografia kom-puterowa mózgu. Źródło krwawienia wykrywa się wykonując angiografię. W rozważaniach diagnostycznych, które powinny poprzedzać każdy program terapeutyczny, należy uwzględnić szeroki wachlarz przyczyn przedstawionych w rozdz. 10.1.