1
1
2
2
3
3
4
4
5
5

Równocześnie przepływ krwi

Równocześnie przepływ krwi w rejonie niedokrwienia może się zwiększyć, co określa się jako odwrócony zespół podkradania. Wartość pC02 nie powinna spaść poniżej 32 mm Hg, aby w zdrowych tkankach nie wywołać łupoksji.

Barbiturany w doświadczeniach na zwierzętach zmniejszają stężenie wolnych kwasów tłuszczowych i neutralizują wolne rodniki. Ich działanie przeciwob- rzękowe w udarze niedokrwiennym mózgu jest obecnie negowane.

LECZENIE KARDIOMIOPATII RESTRYKCYJNEJ

Istotą choroby, którą określa się mianem pierwotnej kardiomiopatii restrykcyjnej, jest obliteracja komór serca, szczególnie okolicy koniuszka i drogi napływu przez grubą tkankę włóknistą. Grubość wsierdzia dochodzi nawet do 6 mm. Prowadzi to do znacznego upośledzenia podatności rozkurczowej komór i w następstwie do utrudnienia ich napełniania. Wciągnięcie nici ścięgnistych w obszar zwłókniałego wsierdzia powoduje niedomykalność zastawek przedsionkowo-komorowych.

LECZENIE KRWOTOKU PODPAJĘCZYNÓWKOWEGO

Po ustaleniu diagnozy krwotoku podpajęczynówkowego określa się stan kliniczny chorego w skali zaproponowanej przez Botterella i wsp. w 1956 r. i zmodyfikowa-nej przez Hunta i Hessa w 1968 r. (tab. 10.3). Chorych, których stan kliniczny odpowiada według skali Botterella I lub II stopniowi, kieruje się możliwie jak najszybciej, najlepiej w ciągu 24-48 h, do ośrodka, w którym po wykonaniu angiografii i wykryciu tętniaka mogliby zostać poddani zabiegowi chirurgicznemu. U pozostałych chorych leczenie chirurgiczne odracza się do czasu uzyskania poprawy, która umożliwiłaby zaliczenie ich do pierwszych dwóch grup. Przed zabiegiem oraz u chorych, u których leczenie chirurgiczne odroczono, prowadzi się leczenie zachowawcze, którego celem jest zapobieganie ponownemu krwawie-niu, zwalczanie obrzęku, leczenie powikłań niedokrwiennych, przeciwdziałanie skurczowi naczyń.

Wskazaniem do leczenia antykoagulacyjnego jest:

– 1. Udar mózgu postępujący. W każdym takim przypadku należy jednak wykluczyć, za pomocą tomografii komputerowej, że progresja objawów jest spowodowana narastaniem obrzęku mózgu.

– 2. Kardiogenny zator tętnicy mózgu, aby zapobiec następnym incydentom zatorowym. Ze względu na możliwość ukrwotocznienia zawału zaleca się od-roczenie podawania leków przeciwkrzepliwych o 2 tygodnie.

ZATOROWOŚĆ PŁUCNA

Zatorowość płucna jest uwarunkowana wzmożonym i ułatwionym wykrzepianiem się krwi w obrębie naczyń żylnych. Materiał zakrzepowy, dostawszy się z prądem krwi do krążenia płucnego, może powodować częściowe lub całkowite za- czopowanie tętnicy płucnej lub jej rozgałęzień i powstanie zatoru płucnego. Obraz kliniczny i przebieg zatoru płucnego zależy od kalibru zaczopowanego naczynia oraz charakteru i zaawansowania choroby podstawowej, w której przebiegu doszło do wystąpienia zatoru. W nawracającej zatorowości płucnej może dochodzić do przewlekłego nadciśnienia płucnego. Obraz kliniczny przypomina wówczas przewlekłe serce płucne.