1
1
2
2
3
3
4
4
5
5

Z chwilą ustalenia rozpoznania ostrego

Z chwilą ustalenia rozpoznania ostrego niedokrwienia kończyny obowiązuje jak najszybsze podanie dożylne heparyny, chyba że są do tego wyraźne przeciw-wskazania (p. Część I, rozdz. 9). Postępowanie to jest celowe nawet wówczas, gdy rozważa się możliwość leczenia chirurgicznego. W przypadku znacznego prze-dłużania czasu krzepnięcia tuż przed operacją działanie heparyny może być natychmiast zniesione podaniem siarczanu protaminy. Heparynę podaje się w powtarzanej co 4-6 h dawce 75-100 mg lub w ciągłym wlewie dożylnym. Jeśli nie zapada decyzja leczenia chirurgicznego, to można włączyć doustne leki przeciwzakrzepowe, odstawiając heparynę po uzyskaniu zmniejszenia zawartości protrombiny do pożądanych wartości (20-40%). Leczenie przeciwzakrzepowe jest przeciwwskazane, gdy przyczyną zatoru jest tętniak rozwarstwiający lub gdy mamy do czynienia z zatorem miażdżycowym.

Leczenie ostrego niedokrwienia

Leczenie ostrego niedokrwienia kończyn powinno obejmować również walkę z bólem i skurczem tętnicy. Przeciwbólowo podaje się metamizol (Pyralginum), neuroleptanalgezję II lub narkotyczne leki przeciwbólowe (Morphinum hydro- chloricum, Dolantin).

Należy zadbać o odpowiednią temperaturę otoczenia, gdyż ciepło jest jednym z najlepszych sposobów usunięcia stanu skurczowego tętnicy. Nie należy przece-niać znaczenia leków rozszerzających naczynia. Podane dożylnie w odpowiednio dużej dawce mogą wywołać niebezpieczny spadek ciśnienia krwi. Najczęściej są stosowane: Sadamin, Nicotol, witamina PP, Papaverinum hydrochloricum, Rau- pasil. Są zwolennicy podawania ich bezpośrednio do chorej tętnicy – skutek ich działania jest jednak wówczas krótkotrwały.

Postępowaniem z wyboru w ostrym zatorze płucnym

Postępowaniem z wyboru w ostrym zatorze płucnym jest dożylne podawanie heparyny. Leczenie to powinno być włączone natychmiast po ustaleniu rozpo-znania. Dawki heparyny powinny być nieco większe od wykazujących działanie przeciwzakrzepowe (p. Część I, rozdz. 9). Wykazano, że mają one swoiste działanie przeciwskurczowe na oskrzela, a być może zmniejszają również opory w krążeniu płucnym.

W pierwotnym zespole przeciwciał

W pierwotnym zespole przeciwciał przeciwfosfolipidowych podaje się leki antyagregacyjne, przeciwkrzepliwe, steroidy oraz leki immunosupresyjne. Zespół Sneddona leczy się lekami przeciwagregacyjnymi, warfaryną oraz plazmaferezą.

W chorobie Moya-Moya podaje się leki zmniejszające agregację płytek krwi (kwas acetylosalicylowy lub tiklopidynę), a ponadto stosuje leczenie chirurgiczne w postaci założenia pomostu naczyniowego między tętnicą skroniową powierz-chowną a tętnicą środkową mózgu.

Leki przeciwagregacyjne

Leki przeciwagregacyjne podaje się wszystkim chorym, którzy przebyli niedo-krwienie mózgu na tle zakrzepu w celu zapobieżenia następnemu incydentowi niedokrwiennemu, a także u osób z dysplazją włóknisto-mięśniową naczyń mózgowych, w pourazowej i popromiennej arteriopatii, przed angiografią, po endarterektomii, po założeniu anastomozy zewnątrz/wewnątrzczaszkowej, przy asymptomatycznym szmerze i zwężeniu naczyniowym, przy wypadaniu zastawki mitralnej, zwapnieniu pierścienia zastawki mitralnej i niebakteryjnym zakrzepowym zapaleniu wsierdzia.